We leven in een tijd waarin veel gedeeld wordt. We delen allang niet meer alleen de vakantie of verjaardag. We posten er op los en alles lijkt te kunnen. Tegelijkertijd zijn er steeds vaker signalen over risico’s bijvoorbeeld in combinatie met mogelijkheden van AI, ook op het ethische vlak.

Ook in mijn werk zie ik een verlangen naar zichtbaarheid. Naar laten zien wat anders zo verborgen blijft. De dood, afscheid nemen en rouw zijn lang weggestopt geweest, alsof zwijgen bescherming bood, terwijl het vaak juist afstand creëerde. Vroeger werd lange tijd zwarte kleding gedragen en er niet meer over gesproken.

Maar de verhalen mogen juist verteld worden, die laten zien dat rouw niet eng is. Dat afscheid zacht kan zijn. Dat liefde niet ophoudt bij de laatste adem.

Ik geloof oprecht in openheid, transparantie en voorlichting. Maar ligt daarin een grens? Ik zie de beelden op sociale media: handen van een overledene, een laatste aanraking, alles vanuit respect getoond. En toch voelt het alsof ik een kamer binnenloop waar ik niet ben uitgenodigd. Niet omdat het niet mooi is, maar juist omdat het zo intiem is.

Een hartchirurg zal niet snel delen dat hij weer een geslaagde openhartoperatie uitvoerde. Geen foto van de patiënt of een verhaal over een tevreden familie. Niet omdat het werk niet belangrijk is maar omdat zorg daar niet om draait. Naar mijn mening is het in mijn werk niet anders. Voor mezelf stel ik de vraag: voor wie is het delen bedoeld?

Is er wellicht toch een grens in de deelcultuur? Niet alles tonen om er te zijn. Niet alles delen om van waarde te zijn. Misschien is dat wel het ethische vraagteken van deze tijd: niet of we delen, maar wat we beschermen.

Janet de Vries startte in 2010 in de uitvaart. Sinds 2023 werkt zij als zelfstandig uitvaartondernemer en deelt iedere maand in deze krant een verhaal. Verdiepende informatie over onder- werpen rondom de dood, maar ook integere ervaringen uit het werk als uitvaartverzorger. Janet woont met haar gezin in Heerenveen.