We leven in een tijd waarin veel gedeeld wordt. We delen allang niet meer alleen de vakantie of verjaardag. We posten er op los en alles lijkt te kunnen. Tegelijkertijd zijn er steeds vaker signalen over risico’s bijvoorbeeld in combinatie met mogelijkheden van AI, ook op het ethische vlak. Ook

Je komt binnen op momenten waarop de tijd anders aanvoelt. De klok tikt gewoon door, maar in een andere beleving van tempo en toon. Aan de keukentafel zitten nabestaanden die zoeken naar woorden, terwijl er ook in deze momenten beslissingen genomen moeten worden. “We hebben het er eigenlijk nooit echt

Een nieuw jaar begint met letterlijk veel lawaai, vuurwerk wat de lucht verlicht, teveel oliebollen en radio en tv die terugblikken en vooruitkijken. Alsof het allemaal zo overzichtelijk is en dat je het kunt indelen, alsof je zegt; “dit was het oude en nu begint het nieuwe”. Achterom kijken doen

Een jaar of vijf was ik Wij gingen niet zomaar naar een winkel, even shoppen deed je vroeger niet. Maar dat jaar wel, ik kreeg een nieuwe jurk voor kerst! Helemaal naar de grote stad wat al een belevenis op zich was. Al die mooie kerstversieringen, ik keek mijn ogen

“Wat een naar beroep, altijd bezig met de dood, dat moet je toch niet willen” Ik krijg deze reactie wel eens en kan het begrijpen. Het begeleiden van nabestaanden, het samen vormgeven van en toewerken naar een goed afscheid van hun dierbare. Werken met het hart en het hoofd en

“Ik ben de jongste van drie, een nakomertje” zei meneer met een knipoog bij onze eerste ontmoeting. Het grootste deel van zijn leven woonde hij samen met zijn ouders en zussen. De laatste jaren nog alleen met een zus, zij was op een maand na 100 jaar oud geworden. Meneer,

Wij zijn er om kinderen te beschermen voor alle grote beren op hun weg en zo ook voor de dood. Maar dat gaat niet, kinderen worden met de dood geconfronteerd, helaas. Kinderen reageren allemaal anders en zijn daarbij vaak wijzer dan wij denken. En zij stellen vragen. Vragen die wij

Zestien jaar was ze. Mijn zwemmaatje, enthousiast, lief en altijd vrolijk. Samen waren wij na meerdere jeugdbrevetten doorgegaan voor diploma’s reddend zwemmen… Ze woonde aan een zeedijk. De weg ernaast stond als zeer gevaarlijk bekend. Op een zaterdagavond onderweg naar een bioscoop met haar vriend en een vriendin raakte hun

”Dit wil je vast lezen.” Het was een brief van een mevrouw op leeftijd die ons toestemming gaf om de as van haar man te verstrooien op het terrein, zonder haar aanwezigheid. Ze schreef dat ze geen kinderen had en een taxi vond ze niet fijn. Ik kreeg als locatiemanager