Een nieuw jaar begint met letterlijk veel lawaai, vuurwerk wat de lucht verlicht, teveel oliebollen en radio en tv die terugblikken en vooruitkijken. Alsof het allemaal zo overzichtelijk is en dat je het kunt indelen, alsof je zegt; “dit was het oude en nu begint het nieuwe”. Achterom kijken doen we niet meer. Rouw kent geen kalender, want wanneer het middernacht is en de klok slaat twaalf, mensen elkaar omhelzen, kan een hart zomaar terugschieten en niet vooruit maar achteruit. Naar hoe het was, toen alles nog vanzelfsprekend was en wat er nog steeds toe doet.

Rouw heeft geen goede voornemens. Het vraagt om tijd, ruimte en het besef dat je niet verder “moet” maar wel “door”. Met herinneringen die soms pijn doen en op andere momenten warmte geven. Dan kan een nieuw jaar wat meer ingewikkeld voelen. Iedereen lijkt vooruit te rennen terwijl jij net even stil staat of terugloopt. Misschien voelt het niet als een begin. Een jaar mag zachter worden begroet dan gevierd.

Rouw is opnieuw leren landen in het leven dat door verlies wordt uitgedaagd ook wanneer de klok een nieuw jaar inluidt.

We lopen op paden van jaren en kunnen slechts voorwaarts gaan Soms kijken we achterom, willen we even blijven staan.

Wie we achter moesten laten, ze lijken soms zo ver heen.

Wachten ze bij de eindstreep, reizen ze met ons mee?

Waar we verdwalen in vragen, raakt ons hart de weg niet kwijt. Is een leven niet méér dan dagen, liefde niet groter dan tijd?

Ons hart wandelt door ‘t verleden, al lopen we alsmaar vooruit. We komen ze overal nog tegen, dragen hen onder onze huid.

We lopen op paden van jaren, maar ons hart vergeet de tijd. Brengt ons weer met hen samen, en houdt ze heel dichtbij.

Catharina de Riet – Neven

Janet de Vries startte in 2010 in de uitvaart. Sinds 2023 werkt zij als zelfstandig uitvaartondernemer en deelt iedere maand in deze krant een verhaal. Verdiepende informatie over onder- werpen rondom de dood, maar ook integere ervaringen uit het werk als uitvaartverzorger. Janet woont met haar gezin in Heerenveen.