“Ik ben de jongste van drie, een nakomertje” zei meneer met een knipoog bij onze eerste ontmoeting. Het grootste deel van zijn leven woonde hij samen met zijn ouders en zussen. De laatste jaren nog alleen met een zus, zij was op een maand na 100 jaar oud geworden. Meneer, zelf 86 jaar, was vol van verhalen ook over het leven in dit gezin.

De uitvaart van zijn zus moest plechtig zijn, passend bij haar karakter. Het idee ontstond om het afscheid in het gerestaureerde baarhuisje op de begraafplaats te houden. In de 19e eeuw werd daar opgebaard wanneer men was overleden aan een besmettelijke ziekte.

In die periode werkte ik voor een landelijke organisatie en kregen wij nieuwe kleding. Minder formeel en geen zwart met uitzondering van een fluwelen hoedje. Zelf had ik nog nooit een hoedje gedragen.

Meneer wilde in de stijl van zijn zus formeel geklede dragers, compleet met hoge hoed en handschoenen. Op de dag van het afscheid opende ik de achterklep van de auto voor mijn tas en daar lag het hoedje. Ik pakte het en zette het op.

Voor de rouwwagen uit liep ik de begraafplaats op met meneer erachter in een volgauto. Hij stapte uit, zag mij met de dragers al gereed op de achtergrond en zei “ach, u ook een hoed”. Het ontroerde hem en daardoor mij ook.

Bij het nagesprek over het afscheid vroeg hij of ik, wanneer het zijn tijd was, zijn uitvaart wilde verzorgen. Mits nog werkzaam bij dezelfde organisatie. Helaas was dat een paar jaar later niet meer het geval. Hij is naast zijn ouders en zussen begraven. Bij leven was hij deze zomer zelf honderd jaar geworden. Een mooi moment om bloemen bij het graf te brengen.