Ik krijg deze reactie wel eens en kan het begrijpen. Het begeleiden van nabestaanden, het samen vormgeven van en toewerken naar een goed afscheid van hun dierbare. Werken met het hart en het hoofd en dan durf ik te stellen dat het een van de mooiste beroepen is.

Misschien omdat ik de eerste jaren van mijn leven opgroeide achter een kerkhof, uit een sociaal gezin kom waar iets voor een ander kunnen betekenen een vaste waarde is. Of juist omdat ik na jaren in de intensieve hulpverlening te hebben gewerkt meer verdieping zocht en de opleiding tot uitvaart verzorger volgde.

Er zijn mensen die met zorg en aandacht dienstbaar zijn bij de start van een nieuw leven, gedurende het leven maar ook wanneer een leven eindigt. Praten over dit laatste is vaak nog moeilijk. De dood schuurt, maar gaat juist over het leven, mensen, verdriet, herinnering, humor, liefde en alles daar tussen in. Soms is er stilte, soms is er lawaai. In de afgelopen 15 jaar heb ik vele verhalen zien passeren en mee mogen maken. Verhalen die verteld mogen worden, op een respectvolle en integere wijze.